به نهر گفت:من تنها هستم با من بازي ميكني؟

نهر خنديد و قطره هاي آب را به سر و صورتش پاشيد.

به نهر گفت:از گرما و كار طاقت فرسا خسته ام.

نهر آغوش خنكش را باز كرد تا مرد جوان در آن شنا كند.

به نهر گفت:آب آسيابم خشكيده،كمكم ميكني؟

نهر همه توانش را جمع كرد و پره هاي آسيابش را تكان داد.

به نهر هيچ نگفت وآب نهر را خشكاند چون شنيده بود زير آن گنج عظيم پنهان است.

وقتي مرد، نهر كه حالا آبراهه باريكي شده بود هنوز با مهرباني از كنار قبرش عبور مي كرد.

تفاوت

گل آفتابگردان کرشمه ای کرد و صورت زیبایش را به سوی آفتاب گرفت.

لاله واژگون که با شرم سر به زیر انداخته بود،دلش خواست مثل آفتابگردان باشد.

آفتابگردان گفت: اگر کرشمه مرا فقط آفتاب می خرد،

                                  شرم زیبای تو را بسیاری آرزومندند.

اما لاله دلش هوایی شده بود و گوشش به این حرفا بدهکار نبود.

گلبرگهای لطیفش را سمت خورشید چرخاند.

اما گرمای شدید آفتاب لطافت برگهایش را گرفت و گلبرگهایش خشکید.

انسان

وقتی آمدم هیچ کس نفهمید از سوی او آمده ام.

چون کودکان بی پروا بودم.

یادم دادند که بترسم.

ترس از دست دادن،حقیرم کرد و شوق آینده طماعم.

دلم صاف بود که دروغ را قطره قطره در روحم چکاندند.

کم کم خودم هم فراموش کردم سفیر چه کسی هستم و برای چه کاری آمده ام.

صدای اذان صبح و انا لله در خانه پیچیده،دارند بالای سرم شیون می کنند.

من همه چیز را به یاد آورده ام و در وجودم صدای گریه نوزاد یک روزه ای را می شنوم.