هیچ گاه کاری را که تو می خواستی انجام نداده ام.

دستم را تا جایی که می توانستم دراز کردم.

انگار من آن نیستم که تو می خواهی.

برای اینکه نمی توانم به ابرها دست بزنم یا به خورشید برسم.

نه،نمی توانم ابرهارا لمس کنم.

نمی توانم به عمق افکارت راه یابم و خواست های تو را حدس بزنم.

برای یافتن آنچه تو در رویا در پی آنی،کاری از من بر نمی آید.

می گویی آغوشت باز است

اما خدا می داند برای چه کسی!

نمی توانم فکرت را بخوانم یا با رویاهای تو باشم.

نمیتوانم رویاهایت را پی گیرم یا به افکارت پی ببرم.

دلم می خواهد کسی را بیابی تا بتواند کارهای ناتمام مرا به انجام برساند.

راهی را که من نیافتم،او بیابد و برای تو دنیای بهتری بسازد.

کاش کسی را بیابی،کسی که بی پروا باشد و بر تو غلبه کند

اندشیه هایت را که همواره در تغییر است به سمتی هدایت کند

و روح تو را که همواره در پرواز است آزاد سازد.

اما من نمی توانم......  نمیتوانم.

پس با من وداع کن و به پشت سرت نگاه نکن.

هر چند در کنار تو روزهای خوشی را پشت سر گذاشتم.

افسوس..........

افسوس!من آن نیستم که بتواند با تو سر کند.

اگر کسی از حال و روز من پرسید،بگو:زمانی با من بودی.

اما هیچ گاه دستش به ابرها و به خورشید نرسید.